ప్రతి రోజూ ఉదయం ఆమెను చూడటం అలవాటు చేసుకున్నాడు విశ్వాస్. హైదరాబాద్ లోని ఆ కలకలమైన బస్టాప్ లో, గుంపులో ఎవరో ఒకరిలా ఉండేది నందిని. కానీ విశ్వాస్ కి మాత్రం ఆ గుంపు అంతా ఖాళీగా కనిపించేది... ఆమె తప్ప.
ఆ చీటీలో ఉంది: “నీ కళ్ళలో వెన్నెల చూశాను. నీ నవ్వులో వసంతం. నీ మౌనంలో ఒక ప్రపంచాన్ని దొంగిలించుకున్నాను. నువ్వు లేని ఈ బస్సులో నేను ఎలా ప్రయాణిస్తాను? నువ్వు లేని ఈ ఊరిలో నేను ఎలా ఉంటాను? నీ ఇష్టమైతే... ఒకసారి నా వైపు తిరిగి చూడు. నేను ఇప్పటికీ నీ కోసమే ఆ బస్టాప్ లో నిలబడి ఉంటాను.” ఆమె చీటీ చదివి తలెత్తి చూసేసరికి, విశ్వాస్ బస్సు వెనక్కి నడుస్తూ, చేయి ఊపుతూ కనిపించాడు. romance story telugu
నెలలు గడిచాయి. ఒక రోజు బస్సులో నందిని కళ్ళలో నీరు. విశ్వాస్ ఏమైందని అడిగాడు. చెప్పలేదు. కానీ వారం రోజుల తర్వాత తెలిసింది – ఆమె ఊరు వెళ్ళిపోతుందని. చదువు పూర్తయింది. ఇక ఈ బస్సు ప్రయాణం ఉండదు. ఆమె తప్ప
“అక్కర్లేదు,” ఆమె చిన్నగా చెప్పింది. మొదట కేవలం “హాయ్”
ఆ రోజు నుంచి ఆ మౌనం కరిగింది. మొదట కేవలం “హాయ్”, తర్వాత మాటలు, తర్వాత నిశ్శబ్దంలోనే అర్థమయ్యే భాష.
ఒకరోజు వర్షం మొదలైంది. బస్సు ఆలస్యంగా వచ్చింది. నందిని తడిసి ముద్దైంది. విశ్వాస్ ధైర్యం చేసి తన గొడుగు ఆమె వైపు పెట్టాడు.
“ఇప్పుడు భయం లేదా?”